Recenzje sztuk teatralnych

W lesie pełnym głosów - „Ciepłe pszczoły, zimne jelenie albo jak się pozbyć dzieci”. Teatr Pinokio w Łodzi, 2026-03-14

W lesie pełnym głosów - „Ciepłe pszczoły, zimne jelenie albo jak się pozbyć dzieci”. Teatr Pinokio w Łodzi, 2026-03-14

W spektaklu dla dzieci „Ciepłe pszczoły, zimne jelenie albo jak się pozbyć dzieci” Teatru Pinokio w Łodzi natura przemawia własnym głosem, a teatr staje się narzędziem uważnego słuchania. Inspirowane książkami Petera Wohllebena „Sekretne życie drzew” przedstawienie ukazuje las jako dynamiczny, złożony system, w którym drzewa komunikują się, wspierają i chronią nawzajem. Ta pełna wyobraźni wizja przeniesiona na scenę tworzy sugestywny i poruszający obraz.

Przedstawienie, prezentowane w Warszawie w ramach rodzinnego programu Festiwalu Nowe Epifanie, było częścią przeglądu skierowanego do dzieci i ich rodzin, w którym sztuka staje się okazją do wspólnego doświadczania i refleksji.

Za reżyserię tego barwnego spektaklu odpowiada Gabriel Gietzky, a adaptację przygotował Łukasz Zaleski. Scenografię i kostiumy stworzyła Grupa MIXER, budując przestrzeń skromną, lecz wyrazistą. Nie przytłacza ona, lecz otwiera pole dla innych form wyrazu. Organiczne, obłe formy zwisające z góry wpisują się w poetycki charakter przedstawienia. Drzewa ukazane zostały w sposób nieoczywisty – ich kostiumy nawiązują nie tylko do gatunków, lecz także do indywidualnych, często zabawnych cech „osobowości”. Z kolei barwne, rozbudowane stroje zwierząt – Wiewiórki, Pszczoły czy Jelenia – współtworzą świat intensywny, momentami niemal szalony, a zarazem znaczący.

Tę wizualną warstwę dopełniają muzyka Marcina Nenko – chwilami rytmiczna i żywiołowa, chwilami wręcz mistyczna – oraz prosty, organiczny ruch, razem tworzące spójny, sugestywny obraz.

Przez leśną przestrzeń prowadzi widza leśnik Peter – przewodnik opowieści, który rozumie mowę drzew i pośredniczy między nimi a światem ludzi. W trakcie swojej wędrówki napotyka także inne postaci: drwala, myśliwego, a nawet panią ministrę odpowiedzialną za ekologię i leśnictwo – o zabawnie zielonych włosach.

Twórcy budują wielowątkową, pełną humoru i ciepła opowieść o lesie i jego mieszkańcach. Narracja trafia zarówno do dzieci, jak i dorosłych, angażując i bawiąc, a jednocześnie pokazuje, jak różne elementy natury pozostają ze sobą w ścisłej relacji. Całość stanowi także wyraźne ostrzeżenie przed konsekwencjami nieodpowiedzialnej ingerencji człowieka w środowisko oraz przypomnienie o wspólnocie, którą współtworzymy z naturą.

Spektakl rozwija w młodych widzach zainteresowanie przyrodą i uczy odpowiedzialności – w sposób naturalny, nienachalny. Edukacyjny wymiar zostaje tu umiejętnie spleciony z atrakcyjną formą: rytmicznymi piosenkami, kolorowymi kostiumami i atmosferą żyjącego lasu, która może na długo pozostać w pamięci.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób budowania scenicznego świata: zbiorowy, organiczny ruch grupowy, spleciony z muzyką i śpiewem, tworzy pulsujący ekosystem. Światło – przygasające i rozświetlające przestrzeń w rytmie całości – podkreśla ten układ, budując niemal hipnotyczny obraz.

Młody widz zostaje potraktowany serio – jako pełnoprawny uczestnik doświadczenia teatralnego. Dziecięca estetyka jest tu oczywista, lecz przedstawienie nie poprzestaje na formie: uznaje dziecko za odbiorcę zdolnego do myślenia, czucia i wyobrażania sobie świata – kogoś, kto w przyszłości będzie miał realny wpływ na jego kształt.

Teatr Pinokio w Łodzi

Festiwal Nowe Epifanie w Warszawie

Miejsce prezentacji: Ursynowskie Centrum Kultury „Alternatywy”

Spektakl: „Ciepłe pszczoły, zimne jelenie albo jak się pozbyć dzieci”

Data: 14 marca 2026 r.

 

Twórcy

Autor: Petera Wohllebena

Adaptacja: Łukasz Zaleski

Reżyseria: Gabriel Gietzky

Scenografia: Grupa MIXER

Muzyka: Marcin Nenko

Choreografia: Szymon Michlewicz-Sowa

Reżyseria świateł: Karolina Gębska

 

Obsada

Łukasz Batko,

Łukasz Bzura,

Krzysztof Ciesielski/Filip Wawrecki,

Małgorzata Krawczenko, Żaneta Małkowska,

Jagoda Zimała, Paweł Pacyna,

Anna Sztuder-Mieszek,

Dominika Hudziec,

Anna Woźniak-Płacek

Fot. Tomasz Ogrodowczyk

 

Brak komentarzy
Szukaj