Recenzje sztuk teatralnych

Odwołane spotkanie może niewiele znaczyć. A może uruchomić coś, co odsłania znacznie więcej, niż się wydaje. Sztuka „Cravate Club” Teatru Współczesnego w Warszawie zaczyna właśnie od takiego momentu. I uważnie przygląda się temu, co dzieje się dalej.

W „Trąbce do słuchania” Wrocławskiego Teatru Współczesnego starość nie jest ani cicha, ani przewidywalna. Jest pełna koloru, absurdu i nieposkromionej wyobraźni. Teatr przywraca jej to, co często odbiera społeczeństwo – podmiotowość, energię i prawo do bycia nieoczywistym. Pokazany w ramach Festiwalu Nowe Epifanie w Warszawie spektakl, inspirowany powieścią o tym samym tytule Leonory Carrington, opowiada o starości w sposób rzadki i odważny – jako o przestrzeni wolności, wyobraźni i nieoczywistej siły. Twórcy sięgają po książkę Carrington, przekładając jej oniryczny, przewrotny język na scenę w bardzo barwny i zaskakujący sposób.

Współczesność coraz częściej nie przynosi odpowiedzi, lecz stawia nas w sytuacji zawieszenia i niepewności. Spektakl „23 i pół godziny” Teatru Współczesnego w Warszawie wpisuje się w ten nurt – to realistyczny dramat, który bada, jak rodzi się wątpliwość i jak potrafi zburzyć to, co wydawało się trwałe.

Teatr Współczesny w Warszawie w spektaklu „Laborantka” przedstawia dystopijną wizję przyszłości, w której dominują przerażenie, pogoń i rywalizacja, a wartość jednostki mierzy się jej wydolnością i zgodnością z surowymi normami. Ta oszałamiająca opowieść niezwykle przekonująco ukazuje możliwy scenariusz nadchodzących czasów i precyzyjnie oddaje istotę problemu. Do tego budząca wręcz strach swoją realistycznością gra fantastycznych aktorów sprawia, że przedstawienie na długo pozostaje w pamięci. Jego wymowa inspiruje do przemyśleń nad kierunkiem, w którym może zmierzać nasze społeczeństwo, oraz nad ceną, jaką płacimy za dążenie do perfekcyjnej doskonałości i szalonej produktywności.