Recenzje sztuk teatralnych

Podczas 46. Warszawskich Spotkań Teatralnych Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu zaprezentował „Immanuela Kanta” Thomasa Bernharda – groteskową sztukę, która umieszcza słynnego filozofa w całkowicie irracjonalnej sytuacji. Spektakl Agnieszki Olsten od początku buduje rzeczywistość podporządkowaną logice absurdu, gdzie wielkie idee nieustannie ścierają się z codziennością i ludzkimi słabościami.

Wśród zaproszonych na 45. Warszawskie Spotkania Teatralne gości znalazł się NTGent – miejski teatr działający w Królewskim Teatrze Holenderskim w Gandawie. Spektakl belgijskich twórców „Medea’s children” oparty na micie o Medei to niepokojąca opowieść o przemocy, bezradności i współczesnym świecie widzianym oczami dziecka. Dziecięcy bohaterowie – śledzeni przez kamerę, komentujący i odgrywający historię – stają się jednocześnie świadkami, ofiarami i oprawcami w okrutnej opowieści o świecie dorosłych. W tej niezwykłej teatralnej formie twórcy łączą przestrzeń niewinności z tragiczną narracją, budując poruszające „teatrum w teatrze”. To nie tylko zaskakująca interpretacja tragedii Eurypidesa, ale także bolesna diagnoza świata, który my – dorośli – tworzymy dzieciom, i tego, jak przejmują one nasze emocje oraz wzorce zachowań.

Gość 45. Warszawskich Spotkań Teatralnych – Royal District Theatre Tbilisi z Gruzji – sięgnął po temat bezlitosnej powtarzalności historii. Ujął go w stylizowanej i bezpruderyjnej formie, wobec której trudno pozostać obojętnym. Głośna, intensywna, miejscami utopijna interpretacja osadzona w duchu kampu, wystawia widza na próbę, mieszając bunt z poetyką prowokacji. Spektakl „LIBERTÉ [trigger warning]” to próba artystycznej ekspresji operującej wysokim poziomem abstrakcji. Przez ponad dwie godziny artyści tworzą krzykliwą mozaikę słów i obrazów – nie zawsze oczywistą i jednoznaczną – co sprawia, że odbiór tej sztuki staje się wymagającym doświadczeniem. Można odnieść wrażenie, że twórcy poruszają się w rzeczywistości rządzącej się własnymi zasadami, niekoniecznie licząc się z potrzebą komunikatywności wobec widza.