Recenzje sztuk teatralnych

„Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza – opowieść o wojnach z Zakonem Krzyżackim, Zbyszku z Bogdańca i jego miłości do Danusi – należą do najbardziej znanych polskich powieści historycznych. W 1960 roku historia ta trafiła na ekran w monumentalnej ekranizacji w reżyserii Aleksandra Forda, słynącej z inscenizacyjnego rozmachu, ale budzącej także kontrowersje przez swój silnie patriotyczny, momentami nacjonalistyczny ton. Spektakl Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie przedstawia tę historię w karykaturalny i bardzo oryginalny sposób. Pokaz odbył się w ramach warszawskiego 17. Festiwalu Nowe Epifanie.

Wojenne świadectwo i cena prawdy stają się osią monodramu Teatru Polskiego „Prime Time”. Spektakl inspirowany jest wspomnieniami dziennikarza wojennego Waldemara Milewicza. Korespondent relacjonujący najkrwawsze konflikty współczesności traktował dziennikarstwo jak misję: chciał odsłonić prawdziwe oblicze wojny i pokazać, do czego zdolny jest człowiek, gdy przemoc staje się jedyną zasadą jego funkcjonowania.

W Teatrze Powszechnym w Warszawie powstała sztuka, który sięga do literackiego dorobku jednej z najwybitniejszych polskich dziennikarek i reporterek XX i XXI wieku – Hanny Krall. Inspirowana jej reportażami o czasach II wojny światowej inscenizacja przenosi na scenę historie prawdziwych ludzi, łącząc dokumentalny zapis z emocjami i teatralnym językiem.

Dorota Masłowska znów zagląda Polakom w duszę – z ironią, błyskotliwością i niebywałą trafnością. W inscenizacji Teatru Współczesnego w Warszawie spektakl „Między nami dobrze jest” ożywa słowami autorki, które nadal śmieszą, uwierają i zmuszają do myślenia. To opowieść o współczesnej Polsce – tej, która wciąż nie potrafi uwolnić się od własnych mitów i przyzwyczajeń.

Czy można przygotować się na śmierć, żyjąc poza czasem? Spektakl „Czarodziejska góra” Krystiana Lupy, oparty na powieści Tomasza Manna, to podróż w głąb ducha epoki, która chyli się ku końcowi. Przedstawia kryzys wartości, duchową niepewność i ideologiczne napięcia. W świecie, gdzie kontemplacja zastępuje działanie, a rozważania przysłaniają realność, nadchodzi coś, co brutalnie przypomina o swoim istnieniu. Spektakl powstał w Jaunimo Teatras w Wilnie i został pokazany polskiej publiczności dzięki zaproszeniu Teatru Polskiego w Warszawie na Festiwal „Lamentacje”. Lupa wydobywa z powieści niepokój czasu przełomu – między życiem a śmiercią, świadomością a ucieczką od niej. To historia poszukiwań, prób uchwycenia sensu w rozpadającym się świecie i upadku iluzji.

Jak opowiadać o przemocy, by nie odwrócić wzroku? Jak mówić o wojnie, by usłyszeć tych, którzy zostali uciszeni? Spektakl „Ocalone” w reżyserii Mai Kleczewskiej, z Agnieszką Przepiórską w głównej roli, stawia te pytania z niezwykłą siłą. To teatr pamięci – przestrzeń, w której historia staje się krzykiem, żałobą i bezkompromisowym mówieniem prawdy. Grany regularnie w Domu Spotkań z Historią w Warszawie, spektakl zyskał również uznanie na XXXI Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi.