Recenzje sztuk teatralnych

Dnia 12 października 2025 r. w ramach festiwalu Ciało/Umysł 2025 zaprezentowany został spektakl-performance Edyty Kozak „Autoportret choreograficzny”. Na scenie pojawiła się nie tyle dojrzała artystycznie performerka, ile postać zatrzymana w stanie przejściowym – jakby coś w niej dobiegło końca, choć jeszcze nie wiadomo, ku czemu to prowadzi. Ciało było obecne, lecz brakowało mu wyraźnego impulsu, kierunku i wewnętrznej iskry – jakby balansowało między potrzebą wyrażenia czegoś a poczuciem bezsensu. Nie była to cisza wynikająca z pełnej kontroli i świadomości, lecz raczej z procesu wewnętrznego dojrzewania, w którym nowa forma dopiero się może wyłonić. A być może był to nawet silniejszy moment zatrzymania – pełen pustki jeszcze nieoswojonej, może wciąż bolesnej. Widzowie mogli odnieść wrażenie, że spektakl mówi więcej, niż artystka zamierzała. Czy mieliśmy do czynienia ze świadomym rozmontowaniem formy – czy raczej przypadkowym odsłonięciem jej rozpadu?

Spektakl Jérôme’a Bela, opatrzony bezpretensjonalnym tytułem „Jérôme Bel”, to cyfrowo utrwalona artystyczna opowieść o jego długim procesie dojrzewania – zarówno jako człowieka, jak i artysty. Każdy etap tej drogi Bel komentuje osobiście, tworząc dzieło czytelne dla odbiorcy, a zarazem niezwykle oryginalne. Tym intymnym doświadczeniem podzielił się z warszawską publicznością podczas tegorocznego Festiwalu Ciało/Umysł. Opowieść o swoim „tańcu życia” powierzył Wojtkowi Ziemilskiemu, który – jako interpretator i medium – odczytał ją przez pryzmat własnej wrażliwości i doświadczenia artystycznego.

Spektakl „Ulisses” Teatru Słowackiego w Krakowie, oparty na powieści Jamesa Joyce’a, ukazuje życie bohaterów, którzy zdają się funkcjonować w odrębnych światach: młodego Stefana Dedalusa poszukującego swojej tożsamości oraz dojrzałego małżeństwa – Leopolda Blooma i jego żony Molly. Choć ich losy wydają się odległe, to w rzeczywistości splatają się w różnorodny sposób. Bohaterowie mijają się, czasami spotykają, ale w końcu to byle jaka codzienność zdaje się ich pochłaniać, nie dając przestrzeni na głębsze relacje i na wnikliwe refleksje o życiu.