Recenzje sztuk teatralnych

„Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza – opowieść o wojnach z Zakonem Krzyżackim, Zbyszku z Bogdańca i jego miłości do Danusi – należą do najbardziej znanych polskich powieści historycznych. W 1960 roku historia ta trafiła na ekran w monumentalnej ekranizacji w reżyserii Aleksandra Forda, słynącej z inscenizacyjnego rozmachu, ale budzącej także kontrowersje przez swój silnie patriotyczny, momentami nacjonalistyczny ton. Spektakl Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie przedstawia tę historię w karykaturalny i bardzo oryginalny sposób. Pokaz odbył się w ramach warszawskiego 17. Festiwalu Nowe Epifanie.

Spektakl „Magiczna rana” Teatru Studio, oparty na tekście Doroty Masłowskiej, ukazuje życie wybranych grup społecznych Warszawy. Ujęty w formę intensywnego teatru psychologicznego, staje się gorzką opowieścią o współczesnej Polsce, oglądaną przez pryzmat stołecznej codzienności. Mimo że w spektaklu nie brakuje absurdu i dużej dawki humoru, dominuje jednak ton przytłoczenia i goryczy. To zestawienie intrygujące, jednak miejscami nadmierne zanurzenie w mrocznej atmosferze osłabia czytelność przesłania autorki tekstu. W rezultacie zaciera się pytanie o odpowiedzialność za polski stan bezradności – ciężar winy zostaje przesunięty na miasto i zewnętrzne okoliczności, które zaczynają funkcjonować jak niewidzialny, bezosobowy sprawca.

Twórczość Doroty Masłowskiej stanowi pewnego rodzaju barometr zmian zachodzących w polskim społeczeństwie, będąc swoistym odzwierciedleniem naszego dojrzewania. W swojej najnowszej powieści „Magiczna rana” autorka ukazuje zjawiska, które są nowością w społeczeństwie (wiadomo, świat idzie do przodu, wymuszając swoje zmiany), jednocześnie przypominając, że niektóre kwestie nadal pozostają aktualne. Masłowska z charakterystycznym dla siebie absurdalnym humorem i precyzyjną satyrą, demaskuje nonsens wszelkich dziwnych zjawisk. A Spektakl Teatru Słowackiego w Krakowie, oparty na twórczości tej wielkiej autorki, doskonale oddaje brutalną szczerość i błyskotliwe obnażanie społecznych iluzji – zarówno w samym pomyśle, w warstwie scenograficznej, jak i w interpretacji aktorskiej.