Recenzje sztuk teatralnych

„Krzyżacy” Henryka Sienkiewicza – opowieść o wojnach z Zakonem Krzyżackim, Zbyszku z Bogdańca i jego miłości do Danusi – należą do najbardziej znanych polskich powieści historycznych. W 1960 roku historia ta trafiła na ekran w monumentalnej ekranizacji w reżyserii Aleksandra Forda, słynącej z inscenizacyjnego rozmachu, ale budzącej także kontrowersje przez swój silnie patriotyczny, momentami nacjonalistyczny ton. Spektakl Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie przedstawia tę historię w karykaturalny i bardzo oryginalny sposób. Pokaz odbył się w ramach warszawskiego 17. Festiwalu Nowe Epifanie.

W Teatrze im. Jaracza w Łodzi wystawiana jest „Zamiana” Paula Claudela – dramat o konflikcie dobra i zła, pełen metaforycznych postaci i wyraźnych ideowych przeciwstawień. To spektakl religijno-symboliczny, który nie próbuje wnikać w psychologię postaci. Jego siłą jest klarowność idei, ale słabością – uproszczenie ludzkich motywacji. Dla współczesnego widza, oswojonego z niejednoznacznością i złożonością ludzkiego doświadczenia, sztuka ta może brzmieć nieco zbyt emfatycznie i nienaturalnie.

Pełen symboliki i metafory „Prometeusz” to balet w dwóch aktach, zrealizowany w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie w choreografii Krzysztofa Pastora. Twórca przedstawienia w autorski sposób interpretuje grecki mit, koncentrując się na symbolice ognia. Fascynacja metafizyką tego żywiołu sprawia, że w spektaklu taniec zamienia się w rytuał – światło rozjaśnia w nim drogę człowieka ku wolności i postępowi, choć nie bez bólu i nie bez ceny.