Recenzje sztuk teatralnych

W „Trąbce do słuchania” Wrocławskiego Teatru Współczesnego starość nie jest ani cicha, ani przewidywalna. Jest pełna koloru, absurdu i nieposkromionej wyobraźni. Teatr przywraca jej to, co często odbiera społeczeństwo – podmiotowość, energię i prawo do bycia nieoczywistym. Pokazany w ramach Festiwalu Nowe Epifanie w Warszawie spektakl, inspirowany powieścią o tym samym tytule Leonory Carrington, opowiada o starości w sposób rzadki i odważny – jako o przestrzeni wolności, wyobraźni i nieoczywistej siły. Twórcy sięgają po książkę Carrington, przekładając jej oniryczny, przewrotny język na scenę w bardzo barwny i zaskakujący sposób.

Pełen symboliki i metafory „Prometeusz” to balet w dwóch aktach, zrealizowany w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie w choreografii Krzysztofa Pastora. Twórca przedstawienia w autorski sposób interpretuje grecki mit, koncentrując się na symbolice ognia. Fascynacja metafizyką tego żywiołu sprawia, że w spektaklu taniec zamienia się w rytuał – światło rozjaśnia w nim drogę człowieka ku wolności i postępowi, choć nie bez bólu i nie bez ceny.

Mit o Orfeuszu opowiada o jego podróży do królestwa zmarłych, by odzyskać żonę Eurydykę, która zmarła po ukąszeniu przez żmiję. Orfeusz schodzi do Hadesu i swoją piękną pieśnią o miłości do żony wzrusza władcę podziemi, który zgadza się przywrócić ją do życia. Jednak droga powrotna do królestwa żywych prowadzi przez ciemne zawiłe ścieżki. Pomimo obietnicy, że nie spojrzy na Eurydykę, dopóki nie wyjdą na powierzchnię, Orfeusz nie wytrzymał. Pełen niepewności, czy żona idzie za nim, odwrócił się. W ten sposób stracił ją na zawsze.