Mam serce, które nie znosi półcieni.

Widzę to, na co inni nie chcą patrzeć.

I zostaję sobą, nawet kiedy muszę płacić za to cenę.

Mam niską tolerancję na kłamstwo, sztuczność, gry, nadęte ego i duchowe pozory…

Na duchowe pozory „specjalistów od duchowości”, którzy spłycają życie do prostych zasad i mają zawsze „słuszne” odpowiedzi na każde pytanie. Na nadęte ego artystów zapatrzonych w siebie – tych, którzy zamiast służyć sztuce, używają jej do władzy nad innymi.

Taniec jest jednym z niewielu miejsc, w których ego nie potrafi oszukać. Ciało zdradza wszystko, pokazuje prawdę bez słów. Słowami można zmylić, ale ciało nigdy nie kłamie – niespójność i gra są w nim widoczne od razu. Taniec to głębokie spotkanie ze sobą. Widać, kiedy ktoś opanował warsztat, lecz zatrzymał się na nim – wtedy pozostaje już tylko powtarzalność, a czasem wręcz nuda, choć może być opakowana w dobrą technikę. Widać też tych, którzy tańczą prawdziwie – z centrum, bez gry, w pełnej obecności i w autentycznym kontakcie ze sobą. Wtedy piękno ich tańca odsłania piękno ich duszy.

Słowa potrafią oszukać. A niektórzy przyciągają, zaprzątają uwagę i uwodzą z wyjątkową łatwością. I właśnie dlatego prawda jest często głęboko ukryta.

Ten świat nie jest linearny. I staje się coraz bardziej wielowymiarowy.

Wiele osób gubi się w tej złożoności.

W świecie pełnym pozorów dzieło uznawane za sztukę może być jedynie krzykliwym echem nieprzepracowanego ego autora. Coś może sprawiać wrażenie duchowego i wartościowego, a w rzeczywistości być subtelną formą manipulacji – tylko łagodnie opakowaną. Coś może nas zaboleć… a być początkiem prawdziwej wolności.

Właśnie dlatego prawdziwa świadomość jest potężna, a jednocześnie ogromnie trudna. I dlatego wielu autorytetów czy duchowych guru rozumie ją tylko powierzchownie – co widać po tym, że wciąż powtarzają te same slogany, ubranie jedynie w różne, pięknie brzmiące słowa. Prawdziwa świadomość nie daje gotowych znaków: „to jest złe”, „to jest dobre”. Ale daje umiejętność bycia obecnym w niejednoznaczności tego życia i niegubienia siebie w tej niejasności. To zdolność zdecydowanego reagowania wtedy, gdy potrzebne jest działanie, oraz pozostawania w wielowymiarowości – bez przymusu upraszczania życia do jednej odpowiedzi, gdy ono domaga się jedynie obecności.

Człowiek żyjący z taką świadomością nie przyciąga tłumów – jego sposób bycia jest dla większości zbyt przerażający. Dla wielu pozostaje po prostu niewidzialny. To dla nich otchłań, w której mogliby się utopić. Ich układ nerwowy chroni ich przed zetknięciem się z tym. Zdarzają się jednak osoby, których inność drugiego człowieka niepokoi tak bardzo, że reagują agresją – nieświadomie, czasem wręcz świadomie – bo ta inność ukazuje im prawdę, przed którą chcieliby uciec.

Głęboka obecność w drugim człowieku przyciąga tylko tych, którzy są gotowi na spotkanie z własnym wnętrzem. A takich jest niewielu. Garstka.

Ale właśnie taka garstka zmienia świat – nie ilością, tylko jakością.

W tym spotkaniu ciało odgrywa rolę kluczową. Ono jest narzędziem duszy. To ono reaguje pierwsze i nie kłamie. Być może dlatego w wielu religiach i narracjach duchowych zostaje odsunięte na margines – kontrolowane, przykrywane, wypierane lub uciszane. W zamian używa się nadmiernie umysłu, bo umysł jest wygodniejszy w manipulacji.

Może dlatego prawdziwe życie nie zaczyna się byciem „ponad”, ale byciem dokładnie tu – w ciele, w oddechu, w sobie – w reakcji, której nie da się zagadać ani nadinterpretować.

Źródło grafiki: autorski kolaż tradycyjny (wycinanki, praca ręczna) z elementami cyfrowej edycji i narzędzi AI.