Przestrzeń refleksji osobistej

Żyjemy w czasie, w którym dotychczasowy porządek przestaje być oczywisty. Świat nie jest gwarantem dobra. Jest układem sił i interesów, którego pęknięcia ujawniają się często dopiero wtedy, gdy ich konsekwencje stają się nie do uniesienia. To jedna z najtrudniejszych prawd dorosłej świadomości: decyzje podejmowane bez namysłu nad ich szerszymi skutkami wracają – często w skali większej, niż można było przewidzieć. Im wyższy poziom władzy, tym większy ciężar konsekwencji – aż po wymiar globalny. W świecie, który sam z siebie nie chroni sensu, pytanie nie brzmi już, czy poniesiemy skutki, lecz jak nauczyć się żyć odpowiedzialnie. Jak sztuka i zdrowe myślenie mogą ratować sens w świecie, który go nie gwarantuje?

To jest osobisty tekst oparty na obserwacji środowiska artystycznego, próbujący opisać mechanizmy jego funkcjonowania. To artykuł o artystach i ich cieniu – o odpowiedzialności twórców za przestrzeń artystyczną, którą powołują do życia. O tym, kiedy twórczość zamienia się we władzę – i co z tego wynika dla innych: uczestników, współtwórców i widzów.