Przestrzeń refleksji osobistej

Są wystawy, które się ogląda. I są takie, które oglądają nas. Nie spodziewałam się, że ta wystawa będzie aż tak fizyczna, namacalna i poruszająca. W wiedeńskiej Albertina MODERN miałam wrażenie, że nie jestem tylko widzem – że moje ciało wchodzi w dialog z cudzym bólem.

Co się dzieje, gdy teatr XXI wieku sięga po dramat, który opiera się na teologicznej wizji świata – i traktuje ją serio? Być może wtedy najostrzej ujawnia się napięcie między sensem jako żywym doświadczeniem a sensem jako strukturą narzuconą z góry – gdy znaczenie przestaje rodzić się w relacji z życiem, a zaczyna funkcjonować jak sztywny dogmat.

Wnikliwa, dotykająca sedna twórczość z natury jest zagrożeniem – stanowi ferment, wyraz niezgody na zastaną sytuację i potrzebę poszukiwania nowych jakości. Nie każdy potrafi to dostrzec. Niektórzy nadal definiują sztukę jedynie jako estetykę czy piękno. Tymczasem już od XIX wieku pojawiły się pierwsze próby zerwania z idealizowaniem rzeczywistości, a w XX wieku nastąpiły przełomowe zmiany, które całkowicie wyzwoliły sztukę z tradycyjnych norm i ograniczenia jej do samego piękna.