Przestrzeń refleksji osobistej

Są wystawy, które się ogląda. I są takie, które oglądają nas. Nie spodziewałam się, że ta wystawa będzie aż tak fizyczna, namacalna i poruszająca. W wiedeńskiej Albertina MODERN miałam wrażenie, że nie jestem tylko widzem – że moje ciało wchodzi w dialog z cudzym bólem.

Żyjemy w czasie, w którym dotychczasowy porządek przestaje być oczywisty. Świat nie jest gwarantem dobra. Jest układem sił i interesów, którego pęknięcia ujawniają się często dopiero wtedy, gdy ich konsekwencje stają się nie do uniesienia. To jedna z najtrudniejszych prawd dorosłej świadomości: decyzje podejmowane bez namysłu nad ich szerszymi skutkami wracają – często w skali większej, niż można było przewidzieć. Im wyższy poziom władzy, tym większy ciężar konsekwencji – aż po wymiar globalny. W świecie, który sam z siebie nie chroni sensu, pytanie nie brzmi już, czy poniesiemy skutki, lecz jak nauczyć się żyć odpowiedzialnie. Jak sztuka i zdrowe myślenie mogą ratować sens w świecie, który go nie gwarantuje?