Przestrzeń refleksji osobistej

Co się dzieje, gdy teatr XXI wieku sięga po dramat, który opiera się na teologicznej wizji świata – i traktuje ją serio? Być może wtedy najostrzej ujawnia się napięcie między sensem jako żywym doświadczeniem a sensem jako strukturą narzuconą z góry – gdy znaczenie przestaje rodzić się w relacji z życiem, a zaczyna funkcjonować jak sztywny dogmat.

W świecie, w którym łatwo się ukryć za słowami, techniką i duchowymi sloganami, ciało pozostaje ostatnim miejscem prawdy. Prawdziwa obecność nie krzyczy ani nie uwodzi – jest cicha, niewygodna i trudna do udźwignięcia, bo wymaga konfrontacji z iluzjami, które sobie codziennie tworzymy.

Wnikliwa, dotykająca sedna twórczość z natury jest zagrożeniem – stanowi ferment, wyraz niezgody na zastaną sytuację i potrzebę poszukiwania nowych jakości. Nie każdy potrafi to dostrzec. Niektórzy nadal definiują sztukę jedynie jako estetykę czy piękno. Tymczasem już od XIX wieku pojawiły się pierwsze próby zerwania z idealizowaniem rzeczywistości, a w XX wieku nastąpiły przełomowe zmiany, które całkowicie wyzwoliły sztukę z tradycyjnych norm i ograniczenia jej do samego piękna.

To jest osobisty tekst oparty na obserwacji środowiska artystycznego, próbujący opisać mechanizmy jego funkcjonowania. To artykuł o artystach i ich cieniu – o odpowiedzialności twórców za przestrzeń artystyczną, którą powołują do życia. O tym, kiedy twórczość zamienia się we władzę – i co z tego wynika dla innych: uczestników, współtwórców i widzów.